Fani utytułowanego Hiszpana oraz marki z Bolonii mają powody do świętowania. Podczas domowego dla Ducati wyścigu na torze Mugello Jorge Lorenzo po raz pierwszy sięgnął po zwycięstwo na motocyklu Desmosedici. Nie da się ukryć, że zwycięstwo Lorenzo i sposób, w jakie po nie sięgnął, były naprawdę imponujące. Jorge dojechał do mety aż o 6,3 sek przed swoim kolegą zespołowym Andreą Dovizioso. Tym samym Majorczyk dał Ducati drugie z rzędu zwycięstwo w Mugello. Słodko W swoim 24 wyścigu w barwach Ducati i 180 w MotoGP, Jorge sięgnął po swoje pierwszy tryumf na motocyklu Ducati i 45 w Klasie Królewskiej. Było to pierwsze zwycięstwo zawodnika z Majorki od rundy w Walencji w 2016 roku, wtedy jeszcze na Yamasze. „Ludzie mówili, że mój poziom nie jest wystarczająco wysoki, ale ja po prostu potrzebowałem czasu, żeby dobrze się poczuć na Ducati i móc oszczędzać więcej energii. W końcu mi się to udało, ponieważ zespół dał mi nowy zbiornik paliwa, z którym czuję się bardziej komfortowo. Już w piątek powiedziałem, że moje tempo może być bardziej stałe. Móc wygrać wyścig dla Ducati tutaj w Mugello jest niczym sen.”– powiedział po wyścigu pięciokrotny Mistrz Świata. Kliknij, aby pominąć reklamy Gorzko Jorge Lorenzo potwierdził po świetnym zwycięstwie, że z końcem sezonu 2018 opuści szeregi bolońskiej marki. „Z jednej strony jestem bardzo, bardzo szczęśliwy z powodu tego zwycięstwa, ale z drugiej bardzo smutny. Gdybym otrzymał tę modyfikację (zbiornika) wcześniej, mógłbym Wam powiedzieć, że zostanę w Ducati. Ale teraz nie mogę tak rzec.” Wszystkie oczy skierowane są teraz na Danilo Petrucciego, który najprawdopodobniej zajmie miejsce Hiszpana w fabrycznym zespole. „Przez ostatnie pół roku miałem do czynienia z bardzo wieloma krytykującymi mnie osobami. Cierpiałem i spędziłem wiele, wiele godzin na wspólnej pracy z moim trenerem Ivanem. Teraz jest już po wszystkim. Spełniłem swoje marzenie. Już w sobotę powiedziałem, że to było dla mnie sennym marzeniem, a teraz stało się ono rzeczywistością. Dostałem więc części, których potrzebowałem, by odbudować moją pewność siebie. Dowiodłem, że mówiłem prawdę.” – podkreślił Lorenzo. Zmodyfikowany zbiornik paliwa znacząco poprawił wyczucie motocykla przez Hiszpana. Lorenzo zdobył pięć tytułów Mistrza Świata. Mimo to rzadko okazywał w przeszłości taką radość, jak dziś w Mugello. „W wywiadzie dla telewizji powiedziałem, że jest to najszczęśliwszy dzień mojego życia, ale to było pochopne. Mój pierwszy tytuł w MotoGP w Malezji był jedyny w swoim rodzaju. Również pierwsze zwycięstwo na motocyklu klasy 125 ccm było szczególne. To zwycięstwo z dzisiaj z pewnością znajduje się w pierwszej trójce. To bardzo szczęśliwy moment dla mnie. Teraz chcę wrócić do boksu i rozkoszować się imprezą z moim zespołem.” „Czuję się na Ducati lepiej niż kiedykolwiek. Również fizycznie mam siłę, by przez wiele okrążeń jechać równym tempem. Dzięki modyfikacji zbiornika paliwa. Przednia opona przysparzała mi trochę zmartwień. Dlatego całkowicie zmieniłem styl jazdy, by oszczędzać przednią oponę. To była największa zmiana mojego stylu jazdy od treningu do wyścigu w całej mojej karierze. Sprawowało się to wyśmienicie, ponieważ na koniec opona wyglądała lepiej niż zakładałem. Byłem bardzo skoncentrowany, nie popełniłem żadnego błędu i miałem dużo siły, by naciskać aż do ostatniego okrążenia.” – wyjaśnił utytułowany 31-latek. Kliknij, aby pominąć reklamy Zdjęcie: Ducati Źródło: opracowanie własne

Wszyscy, którzy zastanawiają się nad sięgnięciem po „KeyForge” niech lepiej sobie odpuszczą – granie w tę zyskującą na popularności karciankę to w ogóle nie jest miłe doświadczenie i tylko stracicie czas. Mnóstwo czasu. Bo w „KeyForge” jest coś takiego, że jak zasiada się do partii, to chce się więcej i więcej, zarówno następnych rozgrywek, jak i talii. Już trudno mówić o wciągnięciu się do świata, ona pochłania, uzależnia, a potem sprawia, że człowiek przestaje patrzeć na inne gry i zastanawia się nad tym, czy nie warto czasem wymienić starych tytułów na nowe talie „KeyForge’a”. A tak na poważnie, gdyby kogoś interesowały karcianki TCG, ale zawsze bał się, że zanim skompletuje jakąkolwiek zdatną do użytkowania talię, najpierw przetrwoni majątek – teraz ma świetną okazję nadrobić zaległości. W „KeyForge” tradycyjna formuła TCG zostaje zastąpiona nieco innym modułem – każda talia jest od razu gotowa do grania. Co więcej, jest praktycznie niepowtarzalna i nie można podmienić sobie niektórych kart na mocniejsze, i wiąże się to z tym, że jak już posiadasz konkretną talię, to możesz używać jej wyłącznie w oryginalnym stanie. Ale ma to wiele plusów: nie ma konieczności dokupowania i szukania niezwykle rzadkich okazów, z reguły talia zbalansowana jest tak, aby dać graczowi optymalne szanse i wyrównaną rozgrywkę, a różnorodność kart jest naprawdę duża. Chociaż zdarzają się również perełki dla kolekcjonerów, czyli takie talie, że można nimi naprawdę nieźle namieszać na stole. Jednak trudno się dziwić, że gra sprawdza się aż tak dobrze, za jej opracowanie odpowiada Richard Garfield, ojciec „Magic: The Gathering”, najsłynniejszej kolekcjonerskiej gry karcianej świata. Od razu wiadomo skąd w „KeyForge’u” takie zbalansowanie, prostota zasad, przy jednoczesnym ich nagromadzeniu. Na szczęście, lata doświadczeń i kolejnych tytułów (głównie kolekcjonerskich karcianek), sprawiły, że Garfield stał się jednym z najlepszych projektantów gier tego typu – i po sesjach z „Zewem Archontów” i „Czasem Wstąpienia” trzeba przyznać, że autor utrzymuje formę. Zapewne drugim dylematem związanym z „KeyForge” będzie to, czy sięgnąć po osobne talie czy zestaw startowy i wydawać by się mogło, że opcja samodzielnej talii będzie bardziej kusząca i zdecydowanie ekonomiczniejsza. Z tym, że wówczas można się do rozgrywki trochę zrazić – szczególnie, gdy nigdy wcześniej nie miało się do czynienia z tego typu karciankami albo nawet nie widziało na czym sam „KeyForge” polega. Zestaw startowy posiada bowiem skondensowaną instrukcję (obszerniejsza dostępna jest w Sieci) oraz przede wszystkim dwie talie wprowadzające, tak zbalansowane, aby w pierwszych sesjach rozgrywka była zarówno wyważona, prosta i „pouczająca”, dzięki czemu w „normalnych” partiach gracz po takim poligonie doświadczalnym nie będzie miał problemów z nowymi taliami (każda ma nieco własne zasady, a ściślej pewne modyfikacje do fundamentalnych reguł). Gra skierowana jest do dwóch graczy i choć zwykle ma zrozumiałe zasady, trzeba się nastawić, że każda talia będzie wprowadzać pewne niuanse, każda bowiem jest niepowtarzalna, złożona z takiej kombinacji kart i klanów, że nigdzie indziej się takiej samej nie spotka. No i przede wszystkim talie zostały rozplanowane w taki sposób, aby wewnętrznie były kompatybilne, więc wypada zapamiętać to, że pierwszeństwo zawsze ma to, co jest napisane na kartach, potem dopiero (najczęściej, kiedy tego pierwszego w ogóle nie ma) gracz koncentruje się na podstawowych założeniach. Wśród nich znalazła się zasada, że gracz zawsze (chyba że ma możliwość w karcie na inne rozwiązanie – i tak będzie permanentnie) ma na ręce do sześciu kart i gdy kończy turę ma uzupełnić swoją rękę dokładnie do tej liczby (wyjątkiem jest sam początek, wówczas ten, kto nie rozpoczyna dociąga dodatkową, aby wyrównać jego późniejszy start). Celem nadrzędnym jest uzbieranie aemberu, jeżeli w nowej turze gracz ma ich sześć (tj. przeciwnik nie zdołał mu ich wykraść albo nie zadziałała inna siła, czyt. karty) wtenczas odwraca żeton z kluczem (taka akcja możliwa jest wyłącznie raz na turę – i tylko na początku, przed rozpoczęciem zagrywania) – w momencie, gdy uda się jednemu z graczy odwrócić trzeci klucz, gra się kończy i ten, kto to uczynił wygrywa. Ale żeby zdobyć aember trzeba albo mieć odpowiednie umiejętności czy akcje w kartach, albo wysłać po żeton jednostkę. W grze ponadto występują trzy rodzaje kart – stworzenia, akcje i artefakty. Pierwsze służą do atakowania, zdobywania aemberu bądź wykorzystywania zdolności specjalnych (np. kradzież aemberu, leczenie przybocznych czy ogłuszanie), w dodatku posiadają swą siłę (będącą przy okazji zdrowiem) oraz tarczę, za ich sprawą wiadomo, ile są w stanie wytrzymać. Akcje – jak sama nazwa wskazują – służą zwykle do wykonania konkretnej czynności (np. wylecz jednostkę, zniszcz, ukradnij, cofnij do ręki itd.) i są jednorazowe (karty wykorzystane i zniszczone odrzuca się na swój stos odrzuconych). Artefakty z kolei służą do wzmocnienia bądź możliwości wykonania jakiegoś działania, tyle tylko, że w przeciwieństwie do akcji najczęściej pozostają z graczem do końca (bądź przez określony czas). Istotne jest również to, że wyłożona jednostka nie może w tej samej turze nic zrobić (kładzie się ją na boku, a gdy kończy się tura aktywnego gracza odwraca się ją – sprawiając, że w następnej będzie już mogła zrobić cokolwiek). Poza tym stworzenie kładzie się zawsze na flance, czyli albo od prawej, albo od lewej, nigdy (chyba że reguła karty mówi inaczej, sic!) w środku. Właściwie oto cała podstawa – po opanowaniu jej można zabrać się do rozgrywki. W pewnym momencie u potencjalnego gracza pojawi się pytanie, jak długo ta gra będzie cieszyć i przynosić satysfakcję – i będzie to najczęściej zależne od tego, jak intensywnie zostanie ograna konkretna talia, ponieważ z jednej strony można cieszyć się doskonałą znajomością tej właśnie kombinacji kart, wiedzieć, czego użyć w odpowiednim momencie i czego się spodziewać, co przyniesie zapewne liczne sukcesy i zwycięstwa. Jednak może to wprowadzić w swoistą rutynę, gra przestanie być wyzwaniem, tylko kolejnym spełnieniem tej samej ambicji. Dlatego wyśmienitym rozwiązaniem – o ile ktoś naprawdę chce wsiąknąć na dłużej i czerpać z „KeyForge’a” pełną przyjemność – jest zaopatrzenie się w kilka/kilkanaście talii, dzięki czemu sesje nabiorą różnorodności i do rozgrywki wkradnie się pewna niepewność. Słowem, im więcej talii, tym większa regrywalność, chociaż jak ktoś będzie sięgać od czasu do czasu po tę karciankę, to z pewnością cztery unikatowe talie powinny się sprawdzać. Jak ktoś nie lubi losowości to niekoniecznie będzie miał z „KeyForge” nie po drodze. Główną zaletą gry wprawdzie jest to, że każdy posiada unikatową, jedyną w swoim rodzaju talię, w której mogą przytrafić się niepowtarzalne modyfikacje do podstawowych zasad i nigdzie indziej nie powtórzy się taka sama kombinacja, ale to losowość powierzchowna i dobrze działająca w ramach urozmaicania rozrywek. Wiele stworzeń, reguł czy akcji tak naprawdę różni się od siebie nieznacznie, więc nikogo zabawa w „KeyForge” w tym względzie nie przyprawi o zawroty głowy, jednocześnie drugiemu obozowi nie dając poczucia tego, że wciąż robią i grają tym samym zestawem kart – czasem jest to możliwe, lecz przy tak silnie rozwiniętej ilości kombinacji raczej dotarcie do podobnej sytuacji będzie niezwykłym wyczynem. W jednym aspekcie gra jest jednak jednoznaczna i zdecydowanie nieprzeznaczona dla pacyfistów. Jeżeli ktoś woli hodować owce i zbierać pomidory, nie wchodząc jakkolwiek innym graczom w drogę (co nie jest złe) musi się liczyć z tym, że „KeyForge’a” powinien sobie odpuścić. Wygląda ładnie, wiele w nim innowacji i dynamiki, jest co gromadzić, ale interakcja – i to taka mocno negatywna – to chleb powszedni i właściwie trzon rozgrywki, ciągle się coś podkrada, niszczy i nieczysto rywalizuje. Dalekosiężne planowanie też nie ma sensu, lepiej skupić się na taktyce i szybkim przejmowaniu aemberu, ponieważ przeciwnik najpewniej w swojej turze zrujnuje nam misterną strategię. A kłód jest zbyt wiele i są tak nieprzewidywalne, że po prostu nie da się przed wszystkimi zabezpieczyć. Siadając do „KeyForge’a”, wchodzi się do kręgu, gdzie rywalizacja i pokonanie przeciwnika to wartości nadrzędne – tu nie ma miejsca na litość i jeńców. „KeyForge: Czas Wstąpienia” to dynamiczny, bogaty i często nieprzewidywalny skirmish, gdzie każda talia jest unikatowa – i zapewne to będzie dla wielu wyznacznikiem wartości tej dość oryginalnej kolekcjonerskiej gry karcianej. Spodoba się zapewne i sympatykom fantasy, i miłośnikom science fiction, choć trudno w niej wyczuć głębszy klimat, nastrojowość jest bowiem powierzchowna, a tematyka kart raczej pretekstowa, mimo że twórca postarał się o to, aby konkretne klany jakoś korespondowały z ich popkulturowym wizerunkiem (nie tylko wizualnie). Jeżeli lubicie nieprzeciętną, właściwie przejrzystą w zasadach i wielce emocjonującą zabawę, która w adekwatnych warunkach nieprzerwanie cieszy – „KeyForge” to strzał w dziesiątkę. Z tym, że trzeba pamiętać, że to niesamowicie wciąga, a miejsc na nowe talie coraz mniej. A co go odróżnia od poprzednich linii? Nic. To po prostu więcej tego samego dobra! Nowe karty, nowe możliwości, wciąż ten sam poziom rozgrywki, przyjemności i… unikalności.

SERIAL TYGODNIA Dzisiaj 4th, więc powinienem mówić o Kenobim, ale tak naprawdę nie wiemy, jakim serialem sie okaże (mimo to trzymam kciuki jak za nic innego ze świata SW) - tymczasem od pewnego czasu transmitowany jest ostatni sezon jednego z najlepszych seriali ostatnich lat: Better Call Saul, który w mojej ocenie pobił chyba nawet Breaking Bad... chociaż: mimo, że mówimy o tym samym uniwersum, to te dwa seriale różnią się przecież wymową. BCS to bardziej dramat, podczas, kiedy BB bardziej jest thrillerem. Niemniej styl twórców obu seriali bardzo mi odpowiada, łącznie z ich wysublimowanym poczuciem humoru, świetnym doborem aktorów i niesamowitą umiejętnością tworzenia wyróżniających sie, unikalnych bohaterów. I nie będę mówił o Saulu (chociaż jest fantastycznie zagrany jako pierwsze skrzypce). Powiem o niesamowicie wykreowanej silnej kobiecej postaci, jaką jest Kim Wexler. A czemu mówię, że to prawdziwie silna kobieta? Bo jej siła (w przeciwieństwie do tego scenopisarskiego bullshitu jakim są sztucznie i na siłę kreowane przez Disneya i wiele innych korporacji "wzorce silnych kobiet) nie opiera się na tym, by dać jej atrybuty męskie i na każdym kroku podkreślać, jaka to Kim nie jest silna, wspaniała, niezależna, jak radzi sobie bez faceta, bo jest wspaniałą mary sue i tak dalej (tak, pluję na Ciebie Rey Palpatine!)... nie, Kim Wexler ale to po prostu twarda babka - ale dalej babka, kobieta. Ma swoje ideały, ma swoje przywary (to ważne, nie jest bez skazy!), nie boi się, kurde, okazywać słabości, ale również to, jaką sztamę trzyma z młodszym Mcgillem... jest jego partnerką, więc się na niego wkurwia, jasne, ale - łał - gra z nim w jednym zespole. Dodatkowo jest pełnokrwistą postacią - ma swoje cele, ma swoje ideały, ma swoje spojrzenie na życie i świat - nie da sobą pomiatać. Umie sobie radzić z przeciwnościami losu. Zna swoją wartość. Tak naprawdę o BCS mógłbym napisać dłgi artykuł, rozwodząc się nad każdym z bohaterów, od Mike'a, przez Jimmi'ego i Chucka, po właściciela "kurczakowni" i Nacho Varga. Każda z tych postaci jest pełnokrwista i - czemu nie - można by o niej samej stworzyć serial lub parę odcinków, tak jak z BB i kreacji Saula Goodmana narodził sie serial o nim samym. I - chociaż dobitnie jestem świadom - nie jest to dzieło dla każdego, bo znam i takich, których pierwsze odcinki odepchnęły od siebie, zmęczyły, znudziły, to dla mnie (i jak sądzę, dla wielu poza mną) jest to dzieło wybitne. Zapraszam do siebie na fejsbuczka-> #cedrikpisze #seriale #bettercallsaul #telewizja #film pokaż całość

Każdy archetyp to zupełnie inna maska, jaką może założyć postać w książce czy serialu. Daje jej możliwość odegrania różnych roli w fabule. Dzięki niej staje się wyjątkowa, a jednocześnie niesie ze sobą uniwersalny symbol. Może też oderwać się od stereotypowego myślenia i zaskoczyć zarówno czytelnika, jak i autora. Przez ostatnie miesiące mieliśmy okazję poznać prawie dziesięć najpopularniejszych archetypów postaci, jakie możemy spotkać na kartach książek lub podczas oglądania ulubionego filmu czy serialu. Każda z nich czymś się wyróżniała, dzięki czemu łatwo było ją odróżnić od innych. Jedna postać mogła też zakładać wiele masek, by zależnie od sytuacji stać się innych archetypem. Dziś jeszcze raz do nich wrócimy, by podsumować, co o nich wiemy. ~~~ Kto to jest bohater? Ten, kto się nie poddaje, nie unika odpowiedzialności, pokonuje przeszkody, aby iść naprzód. Jego psychicznym orężem są odwaga, wytrwałość, optymizm. Kiki van Beethoven, Éric-Emmanuel Schmitt Archetyp Bohater – chronię i służę Jest to ten, którego głównym zadaniem jest obrona słabszych i wierna służba. Zostawia za sobą wszystko, co znał, by wyruszyć na spotkanie z Niezwykłym Światem. Podczas podróży przeżyje wiele przygód i napotka sporo przeszkód, które postarają się, by nie dotarł do celu. Przed wyprawą jest przeważnie podobny do wielu innych postaci. Dopiero po opuszczeniu znanych, rodzinnych stron dojrzewa, walczy ze swoimi wadami i uczy się nowych umiejętności. Stara się zawsze aktywnie brać udział w akcji, a nie stać z boku i tylko przyglądać się działaniu innych postaci. Zdarza się, że potrzebuje odpowiedniej zachęty do wyruszenia w drogę, bo najchętniej nigdy nie opuszczałby znanej sobie okolicy. Bohater to ten, który najbardziej zmienia się w historii. Przechodzi przez kolejne etapy wędrówki, zdobywa doświadczenie, by potem powrócić – lub nie – do znanego sobie Zwyczajnego Świata. ~~~ W życiu przydaje się mentor, nauczyciel. Ktoś życzliwy, kto popchnie nas nawet leciutko, ale we właściwym kierunku. Puknie palcem w mapę i wskaże drogę, której początku sami nie umieliśmy odnaleźć. Raport z Północy, Andrzej Pilipiuk Archetyp Mentor – uczę i prowadzę To ten, który stanie się dla Bohatera przewodnikiem i nauczycielem. Będzie mu służył radą i korygował jego błędy. Czasami da mu nadzieję, kiedy indziej trudną lekcję. Pokaże swojemu uczniowi, że ten naprawdę wiele potrafi i jest w stanie dotrzeć do celu swojej podróży. Poza przekazywaniem wiedzy jego zadaniem jest też ofiarowanie specjalnych darów Bohaterowi – jak np. kilka ważnych słów lub istotny dla wyprawy przedmiot. Pod warunkiem, że uczeń na nie zasłuży. Oczywiście, wszystko z umiarem godnym mistrza. Nie zawsze będzie człowiekiem lub podobną istotą. Czasami przybierze postać sumienia czy zwierzęcia, które będzie prowadziło Bohatera i motywowało go lub karciło, gdy zajdzie taka potrzeba. A czasem będzie nawet próbował doprowadzić do zguby swojego ucznia. ~~~ Traktuj przeszkody jako okazje. Niechaj będą dla ciebie źródłem inspiracji. Światło, którego nie widać, Anthony Doerr Archetyp Strażnik Progu – przeszkadzam i inspiruję Jest tym, który na wszelkie sposoby stara się zniechęcić Bohatera i przeszkodzić mu w drodze do celu. Czasami go przerazi, zasieje zwątpienie w jego sercu i pragnienie powrotu do bezpiecznego domu. Może jednak stać się ważnym Sprzymierzeńcem. Zwykle przybiera postać podwładnego złoczyńcy lub jest naturalną przeszkodą na drodze. Kiedy indziej wkradnie się wprost do serca Bohatera, by tam siać zamęt. Strażnik Progu może być trudnym przeciwnikiem, ale wystarczy odrobina sprytu, żeby sobie z nim poradzić. Nawet najsilniejszego wroga można czasem przechytrzyć prostą sztuczką. ~~~ Wiatr, który przybędzie na wezwanie, sprowadzi sztorm albo ciszę za dwa dni. Pan Lodowego Ogrodu, Jarosław Grzędowicz Archetyp Zwiastun – wzywam i motywuję Nie zawsze ukazuje się jako żywa postać. Lubi ukrywać się w przedmiotach, sytuacjach lub pozornie błahych słowach. Pojawia się, gdy Bohater jest gotowy do zmiany. Nie da o sobie zapomnieć, dopóki nie zostanie podjęte wyzwanie. Jest tym, który motywuje, pobudza do podjęcia walki, a czasami również zmanipuluje Bohatera. Nie czeka długo ze zjawieniem się w jego życiu i wprowadzeniem go w podróż. ~~~ Kiedy myślisz, że kogoś znasz, ten ktoś się zmienia. Albo ty się zmieniasz. A może ta zmiana jest obustronna… I to zmienia wszystko. Promyczek, Kim Holden Archetyp Zmiennokształtny – pomagam i zdradzam Jest zmienny i niestabilny. Trudno powiedzieć, po czyjej stoi stronie, bo jest w stanie szybko przyłączyć się do przeciwników. Nigdy nie można być pewnym co do jego intencji – czasem wyciągnie pomocną dłoń, a czasem wbije nóż w plecy lub przynajmniej zaniepokoi Bohatera. Poza zmianą charakteru i strony może też przybierać różną postać. Dowolnie będzie przekształcać swój wygląd, stając się innym człowiekiem czy zwierzęciem. ~~~ Cień potrzebuje światła, żeby zaistnieć, ale światło nie potrzebuje cienia, żeby świecić Śniąc na jawie, Gwen Hayes Archetyp Cień – przerażam i niszczę Jest wszystkim tym, co mroczne i zapomniane. Może stać się złoczyńcą czy upiorem pragnącym porażki Bohatera. Czasem skryje się w jego sercu i spróbuje go zniszczyć lub stanie się sojusznikiem niepodzielającym metod swojego towarzysza. Jako żywa postać może też być po prostu słabym człowiekiem, który zszedł na złą drogę i potrzebuje pomocy, by wrócić na właściwą, a nawet stanąć po stronie dobra. Na pewno można nazwać go godnym przeciwnikiem, który będzie chciał przejąć kontrolę nad sytuacją. Dlatego Bohater zostanie zmuszony do podjęcia walki i pokazania, że to on panuje, a nie Cień. ~~~ Możesz nam zaufać, że cię nie opuścimy w dobrej czy złej doli, choćby do najgorszego końca. Możesz też nam ufać, że strzec będziemy twojej tajemnicy lepiej, niż ty sam jej strzegłeś. Ale nie licz na nas, byśmy ci pozwolili samotnie stawić czoło niebezpieczeństwu i odejść od nas bez słowa. Jesteśmy twoimi przyjaciółmi […]. Boimy się okropnie, ale pójdziemy z tobą albo – za tobą jak psy za tropem. Drużyna Pierścienia, Tolkien Archetyp Sprzymierzeniec – pomagam i strzegę Podczas podróży przyda się też ktoś, z kim można porozmawiać, pośmiać się, a czasami też posprzeczać. A Sprzymierzeniec idealnie wpisuje się w tę rolę. Poza tym można go też wysłać, by załatwił drobną sprawę i liczyć na niego podczas walki. Gdy będzie potrzeba, wejdzie w rolę sumienia Bohatera, by go napomnieć i wskazać właściwą drogę. Podobnie jak inne archetypy może przybrać nie tylko postać człowieka, ale też zwierząt czy maszyn, które znajdą rozwiązanie, wyrażą swoje obawy czy po prostu staną się cenną podporą dla swojego towarzysza. ~~~ Humor jest najwspanialszym bogactwem życia. Śmiejcie się ze swych omyłek, czerpiąc z nich jednocześnie naukę. Trudności życiowe obracajcie w żart, ale starajcie się przezwyciężać je. Ania na Uniwersytecie, Lucy Maud Montgomery Archetyp Tricker – żartuję i radzę Wciąż trzymają się go żarty. Rozładuje atmosferę, umili czas rozmową i pomoże nabrać odpowiedniego dystansu. Nie brak u niego dobrej rady, ale może starać się też doprowadzić do zniszczenia Bohatera. Jest sprytny i lubi od czasu do czasu trochę namieszać. Sam pozostaje niezmienny, ale chętnie pomoże innym dojrzeć i zdobyć doświadczenie. Choć Tricker jest cwany, to czasami nawet on zostaje oszukany przez sprytniejszego od siebie przeciwnika, który nie chce wciąż być na przegranej pozycji. Podsumowanie W literaturze, filmach, serialach można znaleźć wiele archetypów postaci, które zapisują się w naszej pamięci. Zwracamy uwagę na Bohatera i jego podróż, bo sami też czasami opuszczamy znane ziemie i ruszamy ku niezbadanym terenom. Chętnie gościmy w swoim życiu Mentora, który wskaże nam właściwą drogę, i Zwiastuna zmuszającego nas do zmian. Zawsze na naszej drodze może pojawić się Strażnik Progu pragnący przeszkodzić nam w podróży, Cień wmawiający nam, że sobie nie poradzimy czy Zmiennokształtny udający przyjaciela. Jednak nie brak też Sprzymierzeńców, którzy nie pozwolą nam stracić z oczu właściwej drogi. A czasem zjawi się też Tricker i pokaże, że w życiu nie można być wciąż poważnym. Skoro poznaliśmy wszystkie archetypy postaci, to pora wyruszyć we własną podróż. Przygoda czeka! Na podstawie: Podróż autora. Struktury mityczne dla scenarzystów i pisarzy, Christopher Vogler. Wszystkie archetypy znajdziesz tutaj.

W tym roku twórcy Młodych Wilków postanowili trochę namieszać i najpierw zaserwowali nam 12 solowych utworów zamiast dużego, wspólnego numeru. Posłuchajcie wszystkich kawałków w ramach 7. edycji Popkiller Młode Wilki. Czym są Młode Wilki Popkillera? Jest to flagowa akcja serwisu Popkiller, polegająca na selekcji i wsparciu promocyjnym najciekawszych młodych talentów na polskiej scenie hip-hopowej. W poprzednich edycjach pojawili się między innymi KęKę, Białas, Tymek, Bedoes, Sarius, Żabson, Gedz, Otsochodzi, White 2115 czy Jan-rapowanie. Zobacz także Sentino w kolejnym konflikcie. Nitro stworzył obraźliwe koszulki Teledyski drillowców będą od teraz dowodami w sprawach karnych „Minionki” kontra dżentelmeni. Kina zakazują wejść osobom w garniturach 7. edycja Młodych Wilków Popkillera – inna niż zwykle Dziś o godzinie 17:00 na youtube’owym kanale Popkillera ma ukazać się wspólny kawałek ze wszystkimi uczestnikami siódmej odsłony Młodych Wilków. W tym roku twórcy postanowili zamienić kolejność. W ciągu 6 tygodni otrzymaliśmy 12 solowych utworów. Do tej pory wyglądało to całkowicie odwrotnie. Najpierw otrzymywaliśmy wspólny numer, a następnie pojedynczo wrzucano solowe kawałki. Moim zdaniem nowa forma jest o wiele lepsza, ponieważ dzięki temu mogliśmy szybciej zapoznać się ze stylem każdego z uczestników. Młode Wilki Popkillera – posłuchaj utworów wszystkich uczestników W oczekiwaniu na wspólny numer, postanowiłem zebrać utwory wszystkich, 12 uczestników akcji w jedno miejsce, abyście mogli zapoznać się z każdym z nich z osobna. OKI – KOŁA Pochodzący z Lubina OKI to jeden z największych fenomenów tego roku w polskim hip-hopie. Chłopak ma taki styl, że za każdym razem jak słucham jego utworów to łapię się za głowę. Również w kawałku KOŁA możemy usłyszeć szaleńczą wręcz nawijkę OKI’ego, który w jednym z fragmentów wypowiada aż 80 słów w zaledwie 18 sekund. Sam OKI ma na swoim koncie jeden solowy album 47universe, a także krążek na którym współpracował wraz z Nearr’em. Trzeba jednak przyznać, że KOŁA to najlepszy wybór na start tegorocznej edycji Młodych Wilków. Karian – Gadu gadu Nostalgia, tak można podsumować kawałek tarnowskiego zawodnika. W swoim utworze Karian zabiera nas do czasów świetności komunikatora internetowego Gadu-gadu, które swoją drogą wsparło ten numer. Styl Kariana opisałbym jako melancholijny i przyprawiający o refleksję nad pewnymi rzeczami. Raper w 2019 roku wydał epkę Skrawki, na której znaleźli się tacy zawodnicy jak Kartky, czy Deys. Lipa – MoM Lipa jak przystało na zawodnika BOR Crew zaserwował nam solidny, surowy, banger. Poznański raper w energicznym utworze MoM zabiera nas prosto w uliczne klimaty. W 2019 roku ukazał się jego pierwszy album zatytułowany Mgła, na którym znalazł się jego największy hit – IJO IJO nagrany ze Szpakiem. Lipę usłyszymy także na najnowszym kolaboracyjnym albumie BOR CREW, o którym pisaliśmy TUTAJ. Opał – BALKONMIND Chorzowski zawodnik w utworze BALKONMIND zabiera nas w bardzo osobistą i emocjonalną podróż, podczas której przedstawia słuchaczom potok refleksji. Nie szufladkujcie go jednak, ponieważ Opał bardzo dobrze odnajduje się na trapowych podkładach co udowodnił na wydanym w 2018 krążku pod tytułem Motyl. Polecam sprawdzić numer Papierek z udziałem Łajzola z kolektywu JWP i duetu Jetlagz. Augustyn – Rosomak w Żyle Augustyn to chyba najbardziej anonimowy zawodnik w tej edycji Młodych Wilków. Raper prosto z Nieszawy prezentuje mocno szalony i abstrakcyjny styl pełen metafor, ale też przyspieszeń, które podobnie jak w przypadku OKI’ego są imponujące. Najnowszym projektem Augustyna jest album Nawrót, który ukazał się pół roku temu. Trzeba przyznać, że twórcy akcji odkryli bardzo ciekawego zawodnika. Bober – Dokąd Jedziesz? Bobera możecie kojarzyć głównie z bitew freestylowych. Jest on dwukrotnym mistrzem WBW. W 2019 roku ukazał się jego pierwszy album pod tytułem Narcyz. W utworze do składanki Młodych Wilków, Bober zabiera nas w podróż pociągiem podczas której serwuje nam bardzo dobry storytelling. Aż przypomniały mi się utwory Łony. Koza – CHLUP CHLUP Koza to chyba jeden z najbardziej ekscentrycznych raperów młodego pokolenia. Prezentuje niebanalny styl, którego nijak nie da się wpisać w konkretny sposób rapowania. Tego wszystkiego możemy doświadczyć w utworze CHLUP CHLUP, w którym nie brakuje przyspieszeń, metafor, śpiewu, a nawet screamo. Koza przez Gazetę Wyborczą został określony jako objawienie polskiego hip-hopu. Może jest to określenie na wyrost, ale pochodzący z Raszyna Koza jest bardzo ciekawą postacią. Całkiem niedawno ukazała się jego pierwsza legalna płyta – Mystery Dungeon. be vis – styl Be vis razem z Kozą to najmłodsi raperzy w tegorocznej edycji Młodych Wilków. 19 latek z Ostródy co prawda nie ma jeszcze na swoim koncie legalnego albumu, jednak wcale nie przeszkodziło mu to w nagraniu hitowych kawałków, takich jak chociażby Surfer. Be vis w bardzo zgrabny sposób wykorzystuje klubowe podkłady, a styl jest właśnie tego przykładem. Przyłu – Amant Przyła kojarzyć możecie ze współpracy z VBS’em, z którym w tym roku wydał wspólny album – Stowarzyszenie umarłych raperów, na którym obaj znakomicie się uzupełniają, rzucając przy tym konkretne zwrotki. Tutaj możemy usłyszeć go w solowym wydaniu i trzeba przyznać, że wyszło to całkiem nieźle. Laidbackowy podkład NOCNEGO robi tutaj robotę, a nawijka idealnie się pod niego wpasowuje. Aktualnie Przyłu pracuje nad debiutanckim solo, które ukaże się nakładem QueQuality. Qry – Bolało Qry’ego natomiast na pewno kojarzycie z chillwagonu, którego raper jest członkiem. Kurczak dla Młodych Wilków przygotował utwór Bolało, na którym usłyszeć możemy szeroki wachlarz jego umiejętności, przede wszystkim wokalnych. Podobnie jak większość raperów z MW nie ma na swoim koncie pełnoprawnego krążka. Zostawił jednak zwrotki na hitowych kawałkach wymienionego chillwagonu, ale także w utworach Young Igiego, czy Kizo. Miły ATZ – Bryza Singiel Miłego ATZ to chyba najbardziej przepełniony vibem kawałek z tegorocznych Młodych Wilków. Ten kawałek był też dla mnie sporym zaskoczeniem, bo Atezeciaka kojarzyłem głównie z polskim grimem i stylem uk garage, bo takie numery tworzył razem z Mordor Muzik. Ostatnio związany z trójmiejską UNDĄ. W klipie przewijają się takie postacie jak Włodi, Mielzky czy Kuba Knap. Kilka dni temu ukazała się także debiutancka epka Miłego – Deadline. Sama Bryza, pomimo tego, że jest w oldschoolowym klimacie wnosi powiew świeżości do tegorocznej edycji. ZetHa feat. Żabson – Tak musiało być Kiedy zobaczyłem, że ZetHa został ogłoszony jednym z tegorocznych Młodych Wilków od razu przypomniał mi się kawałek Żabsona z 4 edycji cyklu, w którym pojawił się ZetHa. Pomyślałem sobie, że fajnym zabiegiem byłoby gdyby w utworze kieleckiego rapera na feacie pojawił się Żabson i proszę bardzo jak mówi tytuł tego kawałka Tak musiało być. ZetHa, tak samo jak Qry, także znajduje się w szeregach chillwagonu. Kojarzyć go możecie z ekipy Viva La Braga, z której wywodzi się Żabson i Kuban Popkiller Młode Wilki 7 – Hip-hop Już dziś, o godzinie 17:00 swoją premierę będzie miał wyczekiwany wspólny numer, na którym usłyszymy wszystkich tegorocznych Młodych Wilków, w którym wytłumaczą nam, co to jest hip-hop. Płyta Popkiller Młode Wilki 7 ukaże się już 29 listopada. Jej edycję specjalną możecie zamawiać w preorderze. W tym roku twórcy Młodych Wilków postanowili trochę namieszać i najpierw zaserwowali nam 12 solowych utworów zamiast dużego, wspólnego numeru. Posłuchajcie wszystkich kawałków w ramach 7. edycji Popkiller Młode Wilki. Zobacz także Sentino w kolejnym konflikcie. Nitro stworzył obraźliwe koszulki Teledyski drillowców będą od teraz dowodami w sprawach karnych „Minionki” kontra dżentelmeni. Kina zakazują wejść […]